Asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmekti.

Asıl eksiklik, çareyi başkasında aramaktı. Hayatın matematiği farklı;
iki yarımı toplayınca bir etmiyor. İnsan tek başına mutsuzsa başka biriyle de mutlu olamıyor.

Önce yalnızdık.

9 ay boyunca karanlık bir yerde dışarı çıkmayı bekledik ve dünyaya ağlayarak geldik.

Pişman gibiydik. Ya da mecburen gelmiş gibi.

Biraz büyüdükten sonra, kendimizi bildiğimiz anda, içimizi kemiren, kalbimizi kurcalayan o tuhaf duyguyu hissettik: Bir yerde bir eksik var dedik.

Korktuk.

"Bunun sebebi ne?" diye sorduk kendimize. Cevabı yapıştırdık:

"Demek ki sahip olmadığımız bir şeyler var.

O yüzden eksiklik hissediyoruz". Peki, neye sahip olmamız gerekiyor?
Çocukken "yaşımız küçük" diye düşündük. Her istediğimizi yapamıyoruz.
Kurallar, yasaklar var. Büyüyünce her şey yoluna girecek.
Büyüdükçe Bir şey değişmedi.

Yine huzursuzduk. İçimizden bir ses aynı sözcükleri fısıldıyordu:

"Bir eksik var. Kafamız karıştı. Nasıl kurtulacağız bu iğrenç duygudan?

Nasıl geçecek bu?

Aklımıza yeni cevaplar geldi: Okulu bitirince geçecek. İşe girince geçecek. Para kazanınca geçecek. Tatile gidince geçecek. Okulu bitirdik. Diploma aldık.

İşe girdik. Kartvizit aldık. Çalıştık. Para kazandık. Taşındık. Araba aldık. Çalıştık. Eve yeni eşyalar aldık. Tatile gittik. Dans ettik. Terfi ettik. Kartviziti değiştirdik.

Daha çok çalıştık. Daha çok para kazandık. Çalıştık. Çalıştık.

Geçmedi."Bir yerde bir eksik var" hissi, hala orada duruyordu.

Bu sefer de "Sevgilimiz olunca geçecek" dedik. "Yalnızlığımız sona erince bu illetten kurtulacağız.

"Beklemeye başladık.

Derken, biri çıktı karşımıza aşık olduk. Ve anında başka biri olduk.

Daha güçlü, daha güzel, daha akıllı biri. Hesap cüzdanları, kartvizitler,
hatta ilaçlar bile böyle hissetmemizi sağlamamıştı.

Sevgilimizin gözlerinde, daha önce bize verilmemiş kadar büyük sevgi ve hayranlık gördük.

Sevgilimizin gözlerinde Tanrı' yı gördük.

Işığı gördük."Tünelin ucundaki ışık bu olmalı" diye düşündük "kurtulduk".

Sonra bir gün, daha dün bize deli gibi aşık olan insan çekip gidiverdi.

Ya da artık eskisi gibi sevmediğini söyledi. Ya da başka birine aşık olduğunu söyledi.

Ya da daha kötüsü, başka birine aşık oldu ama söylemedi.

Telefonu açmamasından, elimizi tutmamasından, sevişmemesine bahane bulmak zorunda kalmamak için biz uyuduktan sonra yatağa gelmesinden anladık, bir terslik olduğunu.

Belki de sevmekten vazgeçen veya terk eden sevgilimiz değildi, bizdik.

Fark etmez. Sonuçta aşk bitti.

Şimdi her yer bomboş. Şimdi tekrar yalnızız. Başladığımız yere döndük.

Yıllarca uğraştık, eksiğin ne olduğunu bulamadık. Halbuki her şeyi denedik, her yere baktık.

Öyle mi? Bakmadığımız bir yer kaldı.

İçimize bakmadık.

Eksik parçayı dışarıda aradık ama içimizde saklı olabileceğini akıl etmedik.

Birilerini sevdik, birileri bizi sevsin diye uğraştık ama kendimizi sevmedik.

Şaşıracak bir şey yok, tabii ki sevmedik.

Kendimizi sevsek bu kadar koşturur muyduk? Canımız yanmasın diye duvarların ardına saklanır mıydık?

Kendimizi boş sanıp doldurmaya uğraşır mıydık? Terk edilmekten korkar mıydık?

Asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmekti.

Asıl eksiklik, çareyi başkasında aramaktı.

Hayatın matematiği farklı; iki yarımı toplayınca bir etmiyor.

İnsan tek başına mutsuzsa başka biriyle de mutlu olamıyor.

"Herkes beni sevsin" diye uğraşınca kimse gerçekten sevmiyor, herkes sevgisine şart koyuyor, sınır koyuyor.

Oysa "kendime duyduğum sevgi bana yeter" diye düşününce, kendimizi olduğumuz gibi kabullenince yarım tamamlanıyor.

Her şey bir oluyor. İşte o zaman perde aralanıyor.

Acı diniyor.

İşte o zaman başka `bir`i bir araya gelerek, hesabın kitabın, korkunun kaygının hüküm sürdüğü sahte bir sevgi yerine, gerçek bir sevgi yaratılabiliyor.

Sonsuz Sevgilerimle...

CAN DÜNDAR

Aslında aklımda üniversiteye gitmek yoktu.Yani şimdilik.Amacım biran önce yazılımı öğrenmekti.Zaten bunun öncesinde de webmasterlık yaptığım için bu mesleğe yöneldim.Static web sayfaları yapmak veya websitelerini işletip para kazanmak yetmiyordu artık.Dinamik siteler de yapmalıydım.Kendi scriptimi yazabilmeliydim.Bu sebeple okula gitmek yerine yazılım uzmanlığı yolundaki ilk adımı atıp kursa başladım.Aklımda öss'ye girip aöf'ye gitmek vardı.Kurs bittikten bir süre sonra öss'ye girdim ve tercihlerimi yaptım.Bir kere bile kitap yüzü açmayan, tek bir test bile çözmeyen ben 2 yıllık bilgisayar programcılığını kazandım. :D Almış olduğum yazılım eğitiminin üzerine bu okulun diploması güzel olacak sanırım.Belki dikey geçiş bile yapabilirim.Bakalım zaman ne gösterecek.

Bir önceki yazdığım yazıyı hatırlıyorum.Üzerinden 8 gün geçti.Zaman çok çabuk akıp geçiyor.1 hafta ne zaman geçti anlamadım bile.Ama sonuçta tatilimi güzel bir şekilde bitirip geldim.Deniz güzeldi, kızlar güzeldi, geceler güzeldi... :D Daha ne olsun.Kafamı toplayıp geldim.Sitelerden ve işlerden biraz uzak kaldım ama olsun o kadar.Telafi edeceğiz bir şekilde.

Şimdilik hoşçakalın =)

 

  Uzun zamandır bloguma yazı yazmıyorum.Biraz yoğunum.Başka sitelerle uğraşmaktan fırsat gelmiyor.Aslında yazmak istediğim çok şey var.Ama ilk olarak bugün akşam Alanya'ya gidiyorum.Ne kadar kalacağım belli değil.Sanırım 1 haftayı geçmez.Uzun zamandır tatil yapmamış olmamdan dolayı biraz fazla kalmak istiyorum.İstanbul'un bunaltıcı havasından biraz kurtulmam lazım.Kafa dinlemem lazım.İnternetten uzaklaşmam lazım =) Umarım beklediğim gibi geçer herşey.Alkolün dibine vurucaz sanki yine.Hadi hayırlısı.Sıfırlanmış bir şekilde geri dönmek istiyorum.Kendime reset atıcam.

 

Fazla söze gerek yok, izleyin.

 

Yetenek  :)

http://www.todaysbigthing.com/2008/06/25 

Şuan saat tam olarak 08:00'ı gösterirken ben yatmaya yeni hazırlanıyorum.Yine bilgisayar başında geçen bir gece daha.Ama rahatlamış ve huzur dolu bir şekilde uyuyabileceğim neyse ki.Dün sabahtan beri sitelerle uğraşıyorum.Eski sitelerimden birisini yeniledim diyebilirim.Üstümden biraz da olsa yük kalktı. ASP.NET tabanlı yeni bir forum kurdum.Birde aklıma blog kurmak geldi bu siteye.Hemen çaktım BlogEngine'i :) Kesintiler olduğu zaman veya duyuru yapacağım zaman artık oraya yazacağım. Bunlar dışında kendi blogumunda sürümünü yükselttim.O da güzel oldu. Artık yatma vakti.Birşeyler atıştırdıktan sonra deliksiz bir uyku çekeceğim.Akşama doğru uyanırım heralde.

İyi geceler.. :) 

24 Nisan 2008 tarihi itibari ile 20.yaşımı doldurmuş bulunuyorum.Koca adam olduk :D Bir sürü şey sığdı şu 20 seneye.Aslında dönüp baktığım zaman çok çabuk geçmiş gibi geliyor.Aslında o kadarda fazla bi zaman değil 20 sene.Eğer yaşarsam bi 20 sene sonrada aynı şeyleri söyleyeceğime eminim. =) Bundan sonra herşeyin hayırlısı olsun diyorum ve yazıma son veriyorum =)

Uzun zamandan beri kurmak istediğim shoutcast radyo serverini nihayet kurdum.Aslında pek vaktim olmuyor ama ara ara çalıyorum güzel parçalar :) Eğer tutulursa sürekli çalmaya başlayabilirim.Bu adrese tıklayarak radyonun yayın yaptığı zamanlarda winamp ile dinleyebilirsiniz: http://91.151.89.74:8000/listen.pls